تنها آدمهای آهنی در باران زنگ میزنند ...

پیش نوشت 1 : این نوشته خاص ترین مخاطب دنیا را دارد . روی سخنم تنها با یک نفر  است که میدانم میخواند اما خیلی مطمئن نیستم که بفهمد !

پ.ن 2 : ای تو روحِ هر چی آدم تهی مغزِ کوته فکرِ سطحی نگرِ سادیسمیه !!!!

*******************

با توام ! با تو آدمِ روانی که معلوم نیست از کدوم بیغوله ای ، توی کدوم قرعه کشی یه کامپیوتر برنده شدی و حالا نشستی ببینی دکمه های کیبوردش هر کدوم به چه دردی میخورن !

آخه من واقعا به تو چی بگم ؟ هر چی فکر کردم این 2 ساعت که چی بگم بهت آخه که شعورت برسه بهش ، به نتیجه نرسیدم .

کاش به جای کامپیوتر ،کمی (فقط کمی) شعور برنده میشدی . کاش به جای امتیاز اینترنت ،راهنمای فرهنگ استفاده از تکنولوژی را میخریدی !

اصلا گیرم که همه بهانه های احمقانه ات واسه تلاش برای برقراری ارتباط با من ( که به قول خودت : وبلاگ خوبی دارم !!) قبول ؛ یه اپسیلون فکر نکردی شاید باعث مزاحمت و آزار کسی میشی ؟!

 6 صبح واقعا زمان مناسبی برای چک کردن وب کم سیستم نیست ، اونم با کسی که اصلا نمیشناسیش !!! بعدش ، شعور داشته باش ! وقتی یک بار ریجکت میشی یعنی من نمیخوام ویدئو کال کنم با شما . دیگه شونصد بار درخواست دادنت رو نمیفهمم . خوب برو با یکی دیگه چک کن ، بزرگترین و تنها لطفی که اون وقت صبح و گیج خواب بهت کردم این بود که جلوی خودم رو به سختی گرفتم که نگم بر پدر و مادرت ... با اون تربیتشون !! ( آخه توی اون شرایط هم میدونستم که این رفتار سادیسمسک و توجیه ناپذیر تو ربطی به والدینت نداره !!! ) .

با این حرکت بسیار آزار دهنده ات منو ساعت 6 صبح از خواب بیدار کردی و با اصرار احمقانه ات منو اونقدر عصبی کردی که دیگه نتونستم بخوابم . اونقدر که واسه آروم کردن خودم مجبور شدم بیام اینا رو مستقیم بهت بگم شاید شعورت برسه و دفعه دیگه یه آدم بدشانس دیگه رو اینجوری اذیت نکنی .

اگر هم قصدت از این بازی احمقانه از دیشب تا حالا فقط و فقط اذیت کردن من بوده که بهت تبریک میگم ، به شدت موفق شدی ؛ اینم اضافه کنم که از دیشب که روی نِروِ من پاتیناژ میرفتی تا هر موقعی که از این حالِ سگی بیام بیرون و پاچه کسی رو نگیرم ، همه فحشها و لعن و نفرینها و شخم زدن مزارِ شریفِ امواتِ باعث و بانیش ، مستقیما برمیگرده به شخصِ شما ! گفتم بگم که بعدا نگی نگفتی .

پی نوشت 1 : راستی 024 کد کدوم روستا از توابع استان تهرانه ؟ aseman024 !!!!!

پ.ن 2 : ای تو روحت جناب آقای مریم جعفری که اسمت زهراست و امشبم عروسیته !!!!

لعنت به تو ! لعنت به توِ لعنتی که نه بودنت بودن بود و نه نبودنت !!!

لعنت به من ! لعنت به منِ لعنتی که نه توانستم و نه نتوانستم

لعنت به دوست داشتن ، عشق ورزیدن , فکر کردن ، حرف زدن ، نگاه کردن ، خاطره ساختن .....

لعنت به همه فعلهایی که صرف کردنشان ( در هر زمانی که باشد ) فقط تلف کردن زمان است وقتی مخاطب دوم شخص مفردش " تو " باشی .....

 لعنت به من ! لعنت به منِ لعنتی که نه توانستم و نه نتوانستم ، نمیتوانم ، نخواهم توانست !!!

 ........

پ.ن: لعنتی ، کاش میفهمیدی که نمیتوانم . میفهمی ؟

فکر میکردم اینجا رو که باز کنم کلی حرف دارم واسه گفتن . فکر میکردم کلی جمله دارم واسه نوشتن.

خیال میکردم یکی از بهترین یادداشتهام بشه از نظر بار عاطفی و ادبی !

اما حالا ! خیره شدم به سپیدی صفحه مونیتور ، هر چند دقیقه یه بار هم پاک میکنم اون چند کلمه ای که نوشتمو ! نقطه سر خط !

چه اهمیتی داره دیگه ؟ چه فرقی میکنه اصلا ؟!

خیال میکردم یکی اومده که با بقیه فرق داره ، ولی درست همون لحظه ای که این خیالو کردم تو هم مثل بقیه شدی ، دقیقا به خاطر همین خیال ! شاید اگه این خیالو نمیکردم حالا تو واقعا با بقیه فرق داشتی ! میفهمی ؟ نمیفهمی ؟

از اولش ازت خوشم اومده بود حتی قبل از اینکه ببینمت . ولی از بعدش این خوش اومدنه هی کمتر و کمتر شد به جای اینکه بیشتر بشه . یعنی یه جاهایی یه کم بیشتر میشد ولی یه جاهای بیشتری هی کم میشد ! اونجا که تمام شب کنار من ِ مست ، دراز کشیدی و نخوابیدی و با خودت کلنجار رفتی که به احساس من و تفکرِ مستِ من احترام بذاری و .... ازت بیشتر خوشم اومد ، گفتم این حالیشه ! ... بعدش اونجایی که من ، اینجا ، به گناه ناکرده ، مجازات میشدم و داغون بودم ( و کسی نبود که دستمو بگیره و سرمو بذاره روی سینه مردونش و اروم تو گوشم بگه : سنجاب کوچولو ! نگران نباش درست میشه ! ) و من تنها کاری که میتونستم بکنم این بود که تا نیمه های شب بیدار بشینم تا تو به خونه برسی و از تو همین مونیتور سفید باهات حرف بزنم .. و تو ، کمترین چیزی که ازت خواستم این بود که به حرفام گوش بدی . نه کمک ، نه همدردی نه نصیحت نه هیچی دیگه . فقط گوش بدی به غرولندهای شبانه ام که از سر دلتنگی بود بیشتر تا از روی ناراحتی . دستی که نبود که بغلم کنه ؛ شونه ای نبود که سرمو بذارم ، حداقل گوشی باشه که بشنوه .... وقتی وسط حرفام چند لحظه سکوت کردم که یه جمله آرامشبخش ازت بشنوم و تنها چیزی که شنیدم صدای خواب ِ تو بود ! خوش اومدنم کم شد . بهم برخورد . نمیدونم شایدم کم توقعیم شده بود !

بعدش از اون به بعد هی این خوش اومدنه کم و زیاد شد . هیچ وقت اونقدر کم نشد که قیدتو بزنم و هیچ وقت هم اونقدر زیاد نشد که به عاشق شدن برسه . مهد کودک اومده بودیم انگار ، الاکلنگ سواری و تاب سواری داشت .

میدونی ، الان دقیقا دارم فکر میکنم که مشکل رابطه ما این بود که تو توی زمان مناسب توی مکان مناسب نبودی ! اون موقعی که باید اینجا میبودی ، نبودی ... اون موقعی که باید حال بد منو میدیدی ، ندیدی و این ندیدن باعث شد که سوالی رو بپرسی که نباید. یا شایدم باعث شد که حالت صورت منو موقع جواب دادن نبینی و حالتی رو که خودت دوست داشتی تصور کنی . نمیدونم . به هر حال موضوع اینه که دیگه هیچ کدوم از اینا مهم نیست . یعنی مهم هست ولی اهمیتی نداره .

دیگه به این فکر نمیکنم که کسی که میگه منو دوست داره چه جوری میتونه باهام دعوا کنه و سرم داد بکشه و قهر کنه و 2 شب آنلاین نشه و منو تا صبح منتظر بذاره ؟! کسی که ازم میخواد که بمونم و نرم چجوری بعد یه مشاجره اینترنتی منو از اددلیستش پاک میکنه ؟! وقتی کسی ازم میخواد که "بکشم بیرون" چرا بعدش باز بهم تلنگر میزنه ؟!!! نه ! دیگه به هیچ کدوم از این چیزا فکر نمیکنم.

میخواستم نبخشمت ولی حالا که فکرشو میکنم میبینم تو هم تقصیری نداشتی ! منظره ای که تو از " دوست داشتن " توی ذهنت داری با منظره من متفاوته ؛ همین ، به همین سادگی !

حالا میبخشمت . میبخشمت به خاطر همه اون حرفای قشنگی که بهم زدی و به یادم اوردی که هنوزم از شنیدن این حرفا خوشم میاد

میبخشمت به خاطر ارامشی که از اولین بغل کردنمون حس کردم و فکر کردم که چقدر جای یه بغل گنده مهربون توی زندگیم خالیه !

میبخشمت که حس قشنگ و خونه خراب کن انتظار رو باز برام زنده کردی !

! میبخشمت که باز منو به فکر زن بودن و دلبری کردن و شادیِ درونیِ حضورِ یه نفر توی زندگی انداختی

میبخشمت که نتیجه 2 سال و نیم مرگ تدریجی رو و فراموشی و رهایی رو که تازه بهش رسیده بودم رو 2 ماهه با خودت بردی .

میبخشمت که احساس به خواب زمستونی رفته مو با یه سشوار نیم سوخته بیدار کردی و حالا اینقدر داره منو قلقلک میده که نمیدونم دیگه چه جوری خفش کنم !

نمیدونم از کی ناراحتم یا از کی یا چی عصبانیم یا از کی متنفرم . فقط میدونم حسی که این روزا دارم چیزی نیست که از داشتنش خوشحال باشم و با وجود همه این حرفا .... میبخشمت . چون توکه تقصیری نداری ، تو فقط در زمان مناسب ، در مکان مناسب نبودی .... همین !

.

.

.

پ.ن.: این نوشته مخاطب ِ خاص ِ خاص داره

 

اعتباری به خروسِ سحری، نیست دگر
دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است
کوک کن ساعتِ خویش !
که مـؤذّن، شبِ پیـش
دسته گل داده به آب
و در آغوش سحر رفته به خواب
کوک کن ساعتِ خویش !
شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
که سحر برخیزد
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
دیر برمی خیزند
کوک کن ساعتِ خویش !
که سحرگاه کسی
بقچه در زیر بغل، راهیِ حمّامی نیست
که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او
برخیزی
کوک کن ساعتِ خویش !
رفتگر مُرده و این کوچه دگر
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است
کوک کن ساعتِ خویش !
ماکیان ها همه مستِ خوابند
شهر هم . . .
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند
کوک کن ساعتِ خویش !
که در این شهر، دگر مستی نیست
که تو وقتِ سحر، آنگاه که از میکده برمی
گردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی
کوک کن ساعتِ خویش !
اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،
و در این شهر، سحرخیزی نیست دگر

سلام مرا به وجدانت برسان
و اگر بیدار بود
از او بپرس که :
شبها چگونه می خوابد؟!

در شبان غم تنهایی خویش ، عابد چشم سخنگوی توام .

من در این تاریکی ، من در این تیره شب جانفرسای

زائر ظلمت گیسوی توام.

گیسوان تو : پریشانتر از اندیشه من ، گیسوان تو : شب بی پایان ، جنگل عطر آلود.

شکن گیسوی تو : " موج دریای خیال "

کاشکی پنجه من در شب گیسوی پر از پیچ تو راهی میجست !...

چشم من : چشمه زاینده اشک ؛ گونه ام : بستر رود ...

کاشکی همچو حبابی بر آب ، در نگاه تو تهی میشدم از بود و نبود ...

شب تهی از مهتاب ؛ شب تهی از اختر ؛

ابر خاکستری بی باران پوشانده آسمان را یکسر ...

ابر خاکستری بی باران دلگیر است .

و نگاه تو ، پس پرده خاکستری سرد کدورت افسوس !... سخت دلگیرتر است ....

شوق بازآمدن سوی توام هست ، اما ... تلخی سرد کدورت در تو ، پای پوینده راهم بسته .

ابر خاکستری بی باران ، راه بر مرغ نگاهم بسته ...

وای باران ، باران ، شیشه پنجره را باران شست ؛ از دل من اما ، چه کسی نقش ترا خواهد شست ؟!...

آسمان سربی رنگ ، من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ ؛ می پرد مرغ نگاهم تا دور .....

دوباره زورق خاطراتم در دریای تو سیر میکند و من به روزی می اندیشم که شاید بتوانم دوباره دستهای مهربانت را در دستم بگیرم و برایت از دلتنگیهایم بگویم.  به تو که حتی معنای سکوتم را نیز میفهمیدی .....

بدون تو شعرهایم همه تکراری و کهنه اند. و علایقم نیز پیش پا افتاده و بی ارزش .

کاش میشد زمان را متوقف کرد و فاصله ها را در هم شکست ، کاش برای یک لحظه هم که شده میشد دوباره پشت آن نیمکتهای چوبی نشست و به همه دنیا خندید.

اما افسوس که از آن روزها فقط عکسهایی قدیمی و یادگاری هایی که روی نیمکتهای چوبی حک کرده ایم به جا مانده ......

 

" دیروز بی بهانه اگر بودم ؛ امروز تنها بهانه  من ، درک حضور توست ...

درک حضور مهربانی یک بوته زار سبز ..... "

                                           *********

چشمهایت ، ای آیت پاکی مطلق ! دریچه الهام شبانه من شد و دستانت ، ای روح بزرگ ایثار ! منتهایی برای رسیدن به اوج ، به بیکران ، به سیر لحظه های ناب حباب بودن ...

نگاه بی دریغت ، شعله ایست که نمیسوزاند ،خاکستر میکند ، ذوب میکند. به تباهی نمیکشاند ، که محو میکند !...

و حرارت لطیف تنت ، بارانیست بر کویر عطشناک روحی منتظر و آشوبگر !

ترا نمیسرایم  که خود را ؛ ترا نمیخوانم که اندیشه را ؛ ترا نمیخواهم که دل را ؛...

ترا برای خود میسرایم ، در اندیشه های خود میخوانم و برای خواست دل خود میخواهم و با اینهمه  تو چه صبوری و من چه خودخواه !...

و این اوج لطافت حضور است ؛ بی شائبه و دو جانبه .

مرا روزی در غروب دیدی ، با شب به سر کردی و در صبح به پایان رساندی و من هنوز در شبم . نه ! که حتی پیشتر از آن ، در غروبم ، هنوز در آغازم .

روزی مرا دیدی و زمانی در اندیشه ره یافتنم بودی - شبی راه بر من گشودی و کشفم کردی و با اینهمه  ای یار ! ای تمام معنای یار ، چه عبث به پیدا کردنم همت گماشتی و چه بیهوده بر دست یابیم به خود بالیدی !

و من هنوز همانم که بودم و هنوز گاهی وقتها خودم نیز به دنبال نیمه گمشده ام حیرانم و سرگردان ....

و با این همه هنوز چنان مینمایم که تو به مقصود رسیده ای !

نمیدانم چرا ؟؟؟ شاید تا ترا به پروازی گهگاه در آسمان آبی دلخوش دارم به پاس آسمان بزرگی که ندانسته تقدیمم نمودی !...

و تو ! ای نهایت خوبی !

مرا از خود باز ستان ، مرا به برتر ِ من برسان و در پی کشف ناشناخته ها مباش .

" تمام ابهت ناشناخته ها ، به ناشناخته بودنشان است "

روزی مرا دیدی و بی سلام پیش آمدی . روزی -نه چندان دور-دیگر هم مرا خواهی دید ( و شاید بی کلام خداحافظی ) ترک خواهی گفت .

تنها تو میدانی و من که در بین این آمدن و رفتن چه ها بر ما گذشته و هر کدام چه به دیگری بخشیده !...

ترا نمیخوانم که دل خود را ؛ با تو سخن نمیگویم که درون خود را و از تو جواب نمیخواهم ... نه ، از هیچ کس جواب نمیخواهم . اصلا سوالی نیست که جواب بطلبد !

........... شب به خیر ای منت " افیون همیشه " !

شراب چند ساله ات خواهم ماند تا گاهی که مستی ات به جنون رسیده ، خم شراب به توبه ای بشکنی !

چهارشنبه : 12/ اسفند / 77

پ.ن : مستی ات به جنون رسید ، خم شراب به آنی شکستی بی توبه ! و من همچنان همانم برای تو : " افیون همیشه " ..... 

 درباره : من " دارلینگ " نیستم . " عزیزم " و " خوشگله " هم نیستم . " عسل " و " مربا " هم نیستم !! البته بعضی وقتا اراذل و اوباش خیابونی به شکل بی معنائی به من " جیگر " گفتن و " تیکه " صدام کردن ... ولی با همه این حرفها من اصلا جزو " خوردنیها " نیستم . من " گربه " . " خرگوش " . " پیشی " . " آهو " . .... هم نیستم . چون هرگز جزو جانوران اهلی و دست اموز نبوده ام ... البته جزو خانواده جانوران وحشی هم نیستم ... ____ و چون جزو چهار پایان نیستم پس قطعا " خر " هم نیستم !!! من یک انسان هستم و برای خودم یک اسم مخصوص دارم . اسمم " مهتاب " است و در کل دحتری هستم : بی وفا __ بی مرام __ بی معرفت __ بی احساس __ بی خیال __ بی عاطفه __ بی مسئولیت __ بی وجدان __ نامرد __ سنگدل __ خونسرد __ مشکل پسند __ سختگیر و در عین حال : تا دلت بخواد شیطوووووووووووووووووون . البته توصیه میکنم اصلا دلت نخواد ... دیگه خود دانی

پروفایل مدیر : مهتاب کوچولو ایمیل مدیر وبلاگ

 

 

تماس با ما

 

ای تو روحت ! لعنت به تو ! میبخشمت دلم بغل میخواست ! زن کوک کن ساعت خویش سوال ....... به یاد آزیتا محمودی افیون همیشه

 

من و تنهاییم اخبار فناوری اطلاعات شبکه اجتماعی بهشت من کلوب مدیران و متخصصان
لیست وبلاگ های تخصصی

 

مهتاب کوچولو

 

 

ایجاد وبلاگ با پرشین بلاگ